آواز عاشقانه ما در گلو شکست

حق با سکوت بود صدا در گلو شکست

تا آمدم با تو خدا حافظی کنم

بغضم امان نداد و خدا در گلو شکست

سلام به همه آدم برفی های عزیز.

 این روزا آب و هوای تهران سرد و برفی شده. من که کلی یاد روزای شیرین کودکیم افتادم همون روزای شاد زمستونی که وقتی برف میومد همه مدارس تعطیل میشد تا ما از خونه ها بیرون نریم که خدایی نکرده سرما نخوریم.جدا از اینکه با این تعطیلات تازه هوس گشت و گزار و برف بازی میزد به سرمون. حرصو جوش مامان بابا ها یه طرف. آدم برفی های عزیزتر از جونمون با بینیهای هویجیشون یه طرف .( وای که چه حالی داشت.)

از همون بچگیم وقتی اسم برف رو میشنیدم یاد کریسمس می افتادم .هنوز هم همینطوره.یاد کارتو اسکروچ .

حالا هم که کریسمس  و  ایام تولد  عیسی مسیح هست و هوا کاملا برفی.

                                      پس کریسمس مبارک

چندتا عکس برفی تقدیم به همه کسانی که قلب هاشن مثل بلورهای برف سفید و شیشه ایه.

ساحل ِ شب چه دوره
آب‌اِش سيا و شوره

اي خدا کشتي بفرست
آتيش ِ بهشتي بفرست

جاده‌ي ِ کهکشون کو
زُهره‌ي ِ آسمون کو

چراغ ِ زُهره سرده
تو سياهيا مي‌گرده

اي خدا روشن‌اِش کن
فانوس ِ راه ِ من‌اِش کن

گم شده راه ِ بندر
بارون مياد جرجر
□

بارون مياد جرجر
رو گنبد و رو منبر

لک‌لک ِ پير ِ خسته
بالاي ِ منار نشسته.

«ــ لک‌لک ِ ناز ِ قندي
يه چيزي بگم نخندي:
تو اين هواي ِ تاريک
دالون ِ تنگ و باريک
وقتي که مي‌پريدي
تو زُهره رو نديدي؟»

«ــ عجب بلائي بچه!
از کجا ميائي بچه؟

نمي‌بيني خوابه جوجه‌م
حالش خرابه جوجه‌م
از بس که خورده غوره
تب داره مثل ِ کوره؟

تو اين بارون ِ شَرشَر
هوا سيا زمين تر
تو ابر ِ پاره‌پاره
زُهره چي‌کار داره؟
زُهره خانم خوابيده
هيچ‌کي اونو نديده...»

□

بارون مياد جرجر
رو پُشت ِ بون ِ هاجر
هاجر عروسي داره
تاج ِ خروسي داره.

«ــ هاجرک ِ ناز ِ قندي
يه چيزي بگم نخندي:

وقتي حنا مي‌ذاشتي
ابروتو ورمي‌داشتي
زلفاتو وامي‌کردي
خالتو سيا مي‌کردي
زُهره نيومد تماشا؟
نکن اگه ديدي حاشا...»

«ــ حوصله داري بچه!
مگه تو بي‌کاري بچه؟
دومادو الان ميارن
پرده رو ورمي‌دارن
دسّمو مي‌دن به دسّش
بايد دَرارو بَسّش

نمي‌بيني کار دارم من؟
دل ِ بي‌قرار دارم من؟
تو اين هواي ِ گريون
شرشر ِ لوس ِ بارون
که شب سحر نمي‌شه
زُهره به‌در نمي‌شه...»

بارون مياد جرجر
روي ِ خونه‌هاي ِ بي‌در

چهارتا مرد ِ بيدار
نشسّه تنگ ِ ديفار

ديفار ِ کنده‌کاري
نه فرش و نه بخاري.

«ــ مردا، سلام ُ عليکم!
زُهره خانم شده گُم
نه لک‌لک اونو ديده
نه هاجر ِ ورپريده

اگه ديگه بر نگرده
اوهو، اوهو، چه دَرده!

بارون ِ ريشه‌ريشه
شب ديگه صُب نمي‌شه.»

«ــ بچه‌ي ِ خسّه‌مونده
چيزي به صُب نمونده
غصه نخور ديوونه
کي ديده که شب بمونه؟ ــ

زُهره‌ي ِ تابون اين‌جاس
تو گره ِ مُشت ِ مرداس
وقتي که مردا پاشن
ابرا ز ِ هم مي‌پاشن

خروس ِ سحر مي‌خونه
خورشيد خانوم مي‌دونه
که وقت ِ شب گذشته
موقع ِ کار و گَشته.
خورشيد ِ بالابالا
گوشِش به زنگه حالا.»

بارون مياد جرجر
رو گنبد و رو منبر

رو پُشت ِ بون ِ هاجر
رو خونه‌هاي ِ بي‌در...

ساحل ِ شب چه دوره
آب‌ا ِش سياه و شوره

جاده‌ي ِ کهکشون کو
زُهره‌ي ِ آسمون کو؟

خروسک ِ قندي‌قندي
چرا نوکتو مي‌بندي؟

آفتابو روشن‌ا ِش کن
فانوس ِ راه ِ من‌ا ِش کن

گم شده راه ِ بندر
بارون مياد جرجر...

بارون میاد جر جر

از چشم خیس مادر

بارون میاد جر جر

بارون میاد جر جر

.....