در اتاقی که به اندازه یک تنهاییست

دل من

که به اندازه یک عشق است

به بهانه های ساده خوشبختی خود مینگرد

به زوال زیبای گلها در گلدان

و به آواز قناری ها

که به اندازه یک پنجره میخوانند

گوشواری یه دو گوشم می اویزم

از دو گیلاس سرخ همزاد

و به ناخن هایم

برگ گل کوکب میچسبانم

کوچه ای هست که در آنجا

پسرانی که به من عاشق بودند هنوز

با همان موهای در هم و گردن های باریک و پاهای لاغر

به تبسم های معصوم دخترکی می اندیشند

که یک شب اورا

باد با خود برد!!!

من پری کوچک غمگینی را میشناسم

که در اقیانوسی مسکن دارد

و دلش را در یک نی لبک چوبی

مینوازد آرام آرام

پری کوچک غمگینی

که شب از یک بوسه میمیرد

و سحر گاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد

......................